Merak insanın doğasında var. Kapılar ardında konuşulanlar, hele hele bizimle ilgiliyse ister istemez kulak misafiri eder çoğumuzu. Ama ben öyle değilim. Nedense hiç merak etmem, duymak istemem. Konu her ne olursa olsun… Çok enteresan hissediyorum kendimi. Bu Rabbimin bana verdiği güzel bir haslet, kesinlikle kendi kazanımım değil. Hani bazı şeyleri yanlış olduğunu bildiğin için yapmazsın, kaçarsın, zaptedersin kendini. Ama ben gerçekten merak etmiyorum. Bu özelliğim sayesinde beni mutsuz edecek birçok şeyden kurtulmuş olduğumu düşünüyorum. Tavsiyem; merak etseniz de kendinizi tutun, duysanız da dinlemeyin.
Bir de laf taşıyan kişiye itibar edememeyi başarabilirsem kendimi daha çok sevicem…
Bu akşam yazı yazma teknikleri ile ilgili sunum yaptıktan sonra ve duygusal anlar geçiriyorken yazmadan edebilir miyim? Hoş, buraya güzel yazma iddiasıyla yazmıyorum. Bir iç döküş sadece…
Bugün Erhan aradı, izne gelemeyeceğini söyledi. Bu beni üzmüş olamaz, hayal kurmuştum, gelecek diye heveslenmiştim, herşey suya düştü diye böyle kırıldım galiba. Sonra da Erhan’ı kırdım, kararlı olamsını istedim, ”iki gün sonra arayıp, vazgeçtim geliyorum deme sakın” dedim ona. Zor bir kadınım farkındayım.
Asıl mesele; yaklaşık son üç yıldır kendimi tanıma çabasındayım. Bugün Hatice’nin seminerinden sonra daha da iyi düşünmeye başladım ne istediğimi. Ya da yapabileceklerimi ve yapamayacaklarımı…
Anlatma kabiliyetim var, fakat hocalık fıtratıma aykırı diye düşünüyorum. Bana Saliha Hoca diye hitap edilmesi hiçbir zaman hoşuma gitmedi, hayır, kesinlikle hoca olmak istemiyorum.
Yeni şeyler üretebiliyorum, ama derleme yapma konusunda daha yetenekliyim.
Herhangi bir projede ehil kişileri tesbit edip, görev dağılımı yapabiliyorum, organize ve koordinasyonda iyiyim, fakat insanlarla baş edebilme husunda mahir değilim.
El becerim var, ama bu hobiden öteye geçemez benim için.
Tiyatro ve eğlence programları tertiplemeye bayılırım, ama herzaman aynı enerjiyi bulmayabilirim kendimde.
Türk Dili dersine bayılırım, evde kutularda bulduğum 1970 yılından kalma Türk Dili dergilerini okumak en büyük keyiflerimden biridir.
Aynı zamanda Arapça da çok hoşuma gider, orta düzeyden daha ileri götürmeyi isterim.
Yeni öğrendiğim hemen hemen ne varsa arkadaşlarımla paylaşırım. Özellikle giyim kuşam ve kişisel bakım hakkında birçok kişi yardım almak için bana gelir.
Toplantı yönetimini de iyi beceririm, ama çevremdekiler bunun önemini henüz kavrayabilmiş değiller maalesef.
Hakkımı savunurum, elimden geldiği kadar kendimi ve benimle olanları ezdirmemeye çalışırım.
Eğer ortada birşeyler yapmayı gerektiren durumlar varsa ”birileri birşeyler yapsın” diye hayıflanmam, beklemem. Gerekirse başı çekerim.
Arkadaşlar kendimle ilgili tesbitlerimi paylaştım, sizler de beni artık az çok tanıdınız. Sizce ben ne olabilirim? Lütfen bu konuda bana yardımcı olun. Hedef belirleme konusunda zorluk çekiyorum. Hedefim olmazsa depresyona girermişim hem, Hatice söyledi…. :P
…
Dün biraz sesli düşündüm galiba. Erhan gelince motorsiklet için ehliyet alacağımı annem ve Kadriye duydular. Kadriye belirsiz bir ifadeyle bakakaldı (ona göre Erhan askerde olduğu için boşluktan ne düşeneceğimi şaşırmışım) , annem ise canına tak etmiş bir halde elleriyle yüzünü kapatarak ”Allah’ım bu benim kızım mı?” dedi. Çok uçuk hayaller kuruyormuşum. Annem neden bu kadar şaşırdı ve neden böyle bir tepki gösterdi anlayamadım doğrusu. Bir gün öncesinde babamın bu konuda beni cesaretlendirmesinden dolayı olabilir mi acaba?
Erhan aradığında konuyu açmak zorunda kaldım, çünkü o sırada benim motor tartışması yapılıyordu. Erhan’da ”neden olmasın” dedi :D Onu ikna etmek için bir hayli uğraşacağım sanıyordum ama, o da babam gibi çok makul karşıladı bu hevesimi. Artık annem biran önce hamile kalmamı istiyor :P
Ayy ayol gece namaza kalktım daha uyuyamadım ya hu. Muhammed Emin’in tabiriyle adrenalin patlaması mı yaşıyorum ne? :P Kıızz daha sabah kalktığımda spor yapacam, böyle uyumayınca pisikolojik olarak yorgunum gibi geliyor ya da uykumu alamamışım, gibi… İlk fırsatta telafi ediyorum fazlasıyla :D Buarada evet hala spora devam ediyorum. Zayıflayabiliyor muyum? Hayır :( Neden? Çünkü yaşasın yemek yemeeeeeeeeek! Yaa seviyorum yemeyiii! Ama en azından spor yaptığım müddetçe sıkıyım. Kilolu falan da değilim aslında yani, 1950′lerin mankeniyim canım :P Anam şimdikiler zafiyet geçirelim istiyorlar herhalde. Ne o öyle yaa, standart 34-36 beden, etsiz, butsuz. 38′ e çıktın mı eyvah dikkat etme zamanı, 40′da şişkolar dünyasına hoşgeldiniz. Ayy sinir oluyorum yaaa!!! Bi de ben sinir olduğum zamanlarda acıkırııııııım. :(((
Şimdi kendimi zorla yatırıcağım, yatamazsam kitap okuyacağım. Ne mi okuyorum? Elif Şafak- Aşk. Eveeeeet evet biliyorum, ”daha yeni mi okuyosun” diyeceksiniz. Kitap bir anda patlama yaptı, en çok satanlar listesinde, her yerde, herkeste, nereye gitsem Aşk… Okumadım ben de… Herkesin çok yaptığı şeylere karşı bir soğukluk hissi oluşur bende nedense. Şimdi daha yeni kırdım buzları okuyoruz bakalım.
Neyse ben çıkayım, hadi baaaayy. (Msn gibi oldu kız :P)
(Saat 7.00 olmuş, uyunmaz da artık :(
Ooooofff!… Gitmek istiyorum. Dünyayı dolaşmak, yalnız başıma…
Bunu yapabilmek için yeteri kadar param yok. Yalnız kalma ve uzaklaşma arzumu hoşgörebilecek bir kocam ya da ailem de yok…
Halbuki ben sadece bir kaç yıllığına gezgin olmak istiyorum. Yalnız bir gezgin… Yanımda ne bir eş, ne bir kardeş, ne bir dost, ne de bir arkadaş… Sadece kendim… Olamayacak tabii… Bu da öyle bir hayal kalacak. Her hayalim gibi bir gün gerçekleşeceği ümidini (nedense) hiç kaybedemeyeceğim bir hayal…
İnsan sırf kocası istiyor diye anne olabilir mi? Bu iş bu kadar basit bir mesele mi ya hu?!!!! Ben çekiniyorum arkadaşım. Hazır olana kadar bekleyeceğim!!!!!!!!!!!!!!!!!!
İnsanlar galiba heves için blog açıyorlar, geçince bırakıyorlar. Ben burada günlük yazıyorum. Heves değil yani.
Burası benim dünyam. En çok da herkesle paylaşamadığım konuları yazdığım…
Ama içimde öyle birşey var ki, burada bile paylaşamam. İçimden geçirirken bile birilerinin duyacağından korkarım. Bu benim sırrım, tutması çok zor ama anlatılmamalı. Bazen gizli saklı köşelerde bir kağıt parçasına yazasım gelir, kaçarım hemen.
İki kişinin bildiği sır değildir. Ben sırrımı kedim Nazlı’yla bile paylaşmadım. Sadece Rabbim ve benim aramda…
Merak ettiğim iki şey var;
Acaba benden başka kaç kişi başarabiliyordur sır tutmayı?
Sırrı Allah için muhafaza edenler cennetlik olurlar mı?
Buaralar biraz duygusal, romantik takılıyorum. Kocamı özlüyorum diye mi acaba? Kendime bile itiraf etmekte zorlandığım şeyleri Kadriye’yle paylaşıyorum. Aşk konulu filmler, romanlar, şarkılar…vs.
Geçen gün babam ”Özledim…” başlıklı yazıyı okumuş. ”Özlüyor musun?” diye sordu. Annem de aynı şeyi sorup duruyor. Kimseye birşey belli etmediğim için ”Evet” dediğimde biraz şaşırıyorlar sanırım. Kocamı özledim diye zır zır ağlamak ya da ortalığı birbirine katmak istemiyorum. Ama herkes bilsin istiyorum;
Onu çok çok çok çok çok seviyorum.
